Gramatyka

Rodzajnik określony stosujemy, mówiąc o rzeczach nam znanych lub wcześniej wspomnianych. Możemy go przetłumaczyć jako ten (der), ta (die), to (das).

Zauważ, że rodzaj niemieckich rzeczowników często różni się od rodzaju ich polskich odpowiedników (der Stuhl – rodzaj męski, ale to krzesło – rodzaj nijaki). Natomiast płeć biologiczna jest zazwyczaj zachowana:

• osoby płci żeńskiej są rodzaju żeńskiego (die Schwester, die Oma), wyjątki: das Mädchen
• osoby płci męskiej są rodzaju męskiego (der Lehrer, der Vater)

Rodzajnik rzeczownika można bardzo często rozpoznać po jego zakończeniu:

Trzeba jednak pamiętać, że w języku niemieckim jest wiele wyjątków. Istnieją na przykład słowa, które mogą mieć dwa, a nawet trzy różne rodzajniki, np. der/die/das Joghurt. W różnych regionach używa się innego rodzajnika. Ponadto rodzajniki mogą zmieniać znaczenie rzeczownika, np. der Kiefer – szczęka, die Kiefer – sosna, der Tor – głupiec, das Tor – bramka).

Rodzajnik określony der, die, das

Stosujemy go, mówiąc o rzeczach nam znanych lub wcześniej wspomianych. Możemy go przetłumaczyć jako ten (der), ta (die), to (das).

Zastosowanie rodzajnika określonego

Rodzajnik nieokreślony ein, eine

Stosujemy go, mówiąc o rzeczach bliżej nieokreślonych lub dotyczchas niewspomnianych. Możemy go przetłumaczyć jako „jakiś“ lub „jeden“. Rodzajnika nieokreślonego używamy wyłącznie w liczbie pojedynczej.

Porównaj:

• Ich habe einen Mann getroffen. Der Mann war sehr traurig. – Spotkałem (jakiegoś) mężczyznę. (Ten) mężczyzna był bardzo smutny.
  
• Sie hat eine Jacke gekauft. Die Jacke ist braun. – Kupiła (jakąś) kurtkę. (Ta) kurtka jest brązowa.

Zastosowanie rodzajnika nieokreślonego

Niektóre rzeczowniki rodzaju męskiego należą do odmiany słabej. Oznacza to, że we wszystkich przypadkach oprócz mianownika mają końcówkę ‑(e)n.

Odmiana słaba – liczba pojedyncza

Odmiana słaba – liczba mnoga

Według odmiany słabej odmieniają się rzeczowniki rodzaju męskiego:

1. zakończone na ‑e i oznaczające narodowość → der Russe, der Pole, der Franzose
2. zakończone na ‑e i oznaczające osoby płci męskiej → der Kollege, der Kunde, der Junge, der Neffe
3. zakończone na ‑e i oznaczające zwierzęta → der Löwe, der Affe, der Falke, der Hase
4. zakończone na -ist i oznaczające osoby i zawody → der Polizist, der Terrorist, der Tourist, der Autist, der Egoist, der Kapitalist
5. oraz rzeczowniki zakończone na:

6. Wyjątki: der Herr, der Prinz, der Mensch, der Nachbar, der Held, der Bauer

W języku niemieckim, podobnie jak w polskim, istnieją trzy rodzaje: męski, żeński i nijaki. Rodzaj rzeczownika decyduje o tym, którego rodzajnika użyjemy.

• rodzaj męski → rzeczowniki z rodzajnikiem der
• rodzaj żeński → rzeczowniki z rodzajnikiem die
• rodzaj nijaki → rzeczowniki z rodzajnikiem das

Rodzaj w języku niemieckim nie zawsze pokrywa się z rodzajem w języku polskim. Istnieją jednak reguły, które mogą ułatwić jego określanie.

Przymiotniki odmieniają się różnie w zależności od rodzaju rzeczownika i przypadku. Rozróżniamy trzy rodzaje odmiany:

• odmianę przymiotników po rodzajniku określonym
• odmianę przymiotników po rodzajniku nieokreślonym
• odmianę przymiotników bez rodzajnika (po tzw. rodzajniku zerowym)

Przymiotnik odmienia się, gdy stoi przed rzeczownikiem. Jeśli przymiotnik stoi po rzeczowniku, nie odmienia się, a jego forma pozostaje taka sama, na przykład:

Der Mann ist alt. (Mężczyzna jest stary.)

Die Frau ist jung. (Kobieta jest młoda.)

Das Kind ist klein. (Dziecko jest małe.)

Jeżeli między rodzajnikiem określonym a rzeczownikiem stoi przymiotnik, najczęściej otrzymuje on końcówkę -en lub, rzadziej, końcówkę -e. Przedstawia to następująca tabela:

Liczba pojedyncza

W mianowniku i bierniku przymiotniki przyjmują końcówkę rodzajnika: -er (r. męski), -e (r. żeński), -es (r. nijaki), zaś w dopełniaczu i celowniku końcówkę -en.

Jeśli przed rzeczownikiem nie występuje żaden rodzajnik, wówczas przymiotnik przejmuje końcówki rodzajników określonych. Uwaga! Nie dotyczy to jednak Genitivu r. męskiego i nijakiego, w których występuje końcówka -n. Przedstawia to następująca tabela:

W języku niemieckim z Dativem (celownikiem) łączy się dziewięć przyimków: aus, bei, mit, nach, seit, von, zu, außer, gegenüber.

Ćwiczenia dotyczące tego zagadnienia podzieliliśmy na dwa poziomy:

Przyimki z Dativem: podstawy – prostsze ćwiczenia pozwalające poznać podstawowe znaczenia i zastosowania tych przyimków.

Przyimki z Dativem: zaawansowane – trudniejsze ćwiczenia dla osób bardziej zaawansowanych w nauce języka niemieckiego (materiał na poziomie szkoły średniej).

W języku niemieckim przyimki aus, bei, mit, nach, seit, von, zu, außer, gegenüber łączą się z Dativem, czyli celownikiem. W praktyce oznacza to, że rodzajnik, rzeczownik albo przymiotnik, z którym tworzą wyrażenie przyimkowe, musi występować w celowniku.

Jeżeli przyimek łączy się z Akkusativem (biernikiem), oznacza to, że rodzajnik, rzeczownik lub przymiotnik stojący po nim musi występować w Akkusativie. Do przyimków łączących się z Akkusativem zaliczamy: bis (do, aż do), durch (przez), für (dla, za), gegen (przeciw, na, z), ohne (bez), um (wokół). Do tej grupy należy również przyimek entlang (wzdłuż), którego używamy z Akkusativem, jeżeli występuje po rzeczowniku.

Przykłady:

W języku niemieckim istnieją przyimki, które mogą łączyć się zarówno z celownikiem (Dativem), jak i biernikiem (Akkusativem). Zaliczamy do nich: an, auf, hinter, in, neben, über, unter, vor, zwischen.

Ćwiczenia poświęcone temu zagadnieniu podzieliliśmy na dwa poziomy:

Przyimki z Dativem i Akkusativem: podstawy – prostsze ćwiczenia wprowadzające.

Przyimki z Dativem i Akkusativem: zaawansowane – trudniejsze ćwiczenia dla osób bardziej zaawansowanych w nauce języka niemieckiego (materiał na poziomie szkoły średniej).

Przyimki an, auf, hinter, in, neben, über, unter, vor, zwischen to tzw. Wechselpräpositionen, czyli przyimki, które mogą łączyć się zarówno z Dativem (celownikiem), jak i Akkusativem (biernikiem).

W zależności od kontekstu przyimki te można tłumaczyć na język polski na różne sposoby. Poniżej znajdziesz ich podstawowe znaczenia: an (na, przy – powierzchni pionowej), auf (na – powierzchni poziomej), hinter (za), in (w), neben (obok), über (nad), unter (pod), vor (przed), zwischen (między).

Jeżeli przyimek w zdaniu oznacza spoczynek (położenie) i opowiada na pytanie „gdzie?”, to łączy się z Dativem. Jeżeli natomiast wyraża ruch (zmianę położenia) i odpowiada na pytanie „dokąd?”, to łączy się z Akkusativem.

Istnieją czasowniki, które oznaczają albo spoczynek, albo ruch. Wskazują nam one, którego przypadka należy użyć. Np. czasowniki liegen (leżeć), stehen (stać), sitzen (siedzieć) oznaczają spoczynek, zatem wymagają użycia Dativu. Natomiast czasowniki legen (położyć), stellen (postawić), setzen (usiąść) wyrażają zmianę położenia, zatem wymagają użycia Akkusativu.

Porównaj:

Przyimki z Dativem

• in – in der Nacht (w nocy), in einem Monat (za miesiąc)
• am – am Montag (w poniedziałek), am Nachmittag (po południu), am 27. Dezember (27 grudnia)
• bei – beim Lernen (podczas nauki)
  
• ab – ab nächster Woche (od przyszłego tygodnia)
• nach – nach einem Monat (po miesiącu)
• seit – seit 2006 (od 2006), seit einer Woche (od tygodnia)
• von – von Montag bis Freitag (od poniedziałku do piątku)
• vor – vor einem Jahr (rok temu)
• zwischen – zwischen acht und neun Uhr (między ósmą a dziewiątą)

Przyimki z Akkusativem

• bis – bis Montag (do poniedziałku)
  
• für – für eine Woche (na tydzień)
  
• gegen – gegen sechs Uhr (około szóstej)
  
• um – um sieben Uhr (o siódmej)

Przyimki z Genitivem

• innerhalb – innerhalb einer Woche (w ciągu tygodnia)
  
• außerhalb – außerhalb der Öffnungszeiten (poza godzinami otwarcia)
  
• während – während der Sommerferien (podczas wakacji)

Zaimki osobowe zastępują osoby lub rzeczy. Ich forma zmienia się w zależności od osoby, liczby i przypadku. W 3. osobie liczby pojedynczej wybór zaimka zależy od rodzaju gramatycznego rzeczownika, który zastępuje (rodzaj męski – er, rodzaj żeński – sie, rodzaj nijaki – es).

Tabela zaimków osobowych we wszystkich przypadkach

Liczba pojedyncza:

Liczba mnoga:

Zaimki osobowe w mianowniku wskazują osobę lub rzecz, która wykonuje daną czynność. Zastępują w zdaniu rzeczowniki.

W mianowniku zaimki osobowe przyjmują następujące formy: ich (ja), du (ty), er (on), sie (ona), es (ono), wir (my), ihr (vwy), sie (oni/one), Sie (Pan/Pani/Państwo)

Zaimki dzierżawcze służą do wyrażania przynależności, czyli że coś do kogoś należy.

Podstawowe formy zaimków dzierżawczych:

Formy zaimków dzierżawczych w zależności od przypadka

Poniżej przedstawiono wszystkie możliwe formy na przykładzie zaimka dzierżawczego mein (mój). Dla pozostałych zaimków dzierżawczych końcówki odmiany są takie same.

Odmiana czasownika sein w czasie teraźniejszym

Czasownik „sein“ odmienia się nieregularnie.

Przykłady zdań:

• Du bist in Berlin. (Jesteś w Berlinie.)
• Er ist krank. (On jest chory.)
• Ihr seid nett. (Jesteście mili.)

Odmiana czasownika haben w czasie teraźniejszym

Czasownik „haben“ również odmienia się nieregularnie. Zauważ, że w drugiej i trzeciej osobie liczby pojedynczej nie ma literki „b”.

Przykłady zdań:

• Sie hat eine Katze. (Ona ma kota.)
• Wir haben Ferien. (Mamy wakacje.)
• Sie haben Recht. (Mają rację.)

Czasowniki słabe charakteryzują się tym, że we wszystkich czasach i osobach odmieniają się regularnie. Przykładem często używanego czasownika słabego jest czasownik machen (robić).

Do czasowników słabych zaliczamy również czasowniki takie jak: fragen (pytać), spielen (grać), wohnen (mieszkać), sagen (mówić).

Czasowniki mocne to inaczej czasowniki nieregularne.

W przypadku niektórych czasowników mocnych, takich jak np. tragen (nosić), fahren (jechać, jeździć), laufen (biegać), lassen (zostawiać, pozwalać), schlafen (spać), treffen (spotykać), sprechen (mówić), w 2. i 3. osobie liczby pojedynczej dochodzi do zmiany samogłoski w temacie: e → i , ie oraz a → ä. W pozostałych osobach taka zmiana nie występuje.

Warto dodać, że formy niektórych mocnych czasowników nie zmieniają się w czasie teraźniejszym. Dotyczy to czasowników takich jak: kommen (przyjść, przyjechać), rufen (wołać) czy liegen (leżeć). Ich formy zmieniają się dopiero w czasie przeszłym.

W języku niemieckim mamy sześć czasowników modalnych:

Szyk zdania

Jeśli w zdaniu oprócz czasownika modalnego występuje także inny czasownik (np. „muszę ćwiczyć”), to drugi czasownik stoi na końcu zdania.

W języku niemieckim istnieją czasowniki rozdzielne i nierozdzielnie złożone. Czasowniki rozdzielnie złożone to takie, w których podczas odmiany przedrostek należy oddzielić i umieścić na końcu zdania.

Przedrostki, które oddzielają się od czasownika

ab-, an-, auf-, aus-, bei-, ein-, mit-, nach-, vor-, zu-, zusammen-, zurück-, her-, hin-, los-, weg-, weiter-

Przykłady:

• auf/stehen (wstawać) → Ich stehe täglich um sieben Uhr auf. (Codziennie wstaję o siódmej.)
  
• aus/packen (rozpakowywać) → Die Kinder packen ihre Geschenke aus. (Dzieci rozpakowują prezenty.)
  
• an/kommen (przyjeżdżać) → Der Zug kommt immer pünktlich an. (Pociąg zawsze przyjeżdża punktualnie.)
  
• nach/denken (zastanawiać się, rozmyślać) → Der Schüler denkt viel nach. (Uczeń dużo rozmyśla.)
  
• zu/hören (słuchać) → Die Schüler hören der Lehrerin aufmerksam zu. (Uczniowie uważnie słuchają nauczycielki.)

Przedrostki, które nie oddzielają się od czasownika

be-, ge-, ent-, emp-, er-, ver-, zer-, miss-, hinter-

Przykłady:

• bekommen (dostawać) → Zu Weihnachten bekommen Kinder viele Geschenke. (Z okazji świąt Bożego Narodzenia dzieci dostają dużo prezentów.)
  
• gefallen (podobać się) → Dein neues Haus gefällt mir sehr. (Bardzo podoba mi się twój nowy dom.)
  
• erklären (wyjaśniać, tłumaczyć) → Die Lehrerin erklärt den neuen Lehrstoff. (Nauczycielka tłumaczy nowy materiał.)
  
• verstehen (rozumieć) → Sie versteht schon sehr gut Deutsch. (Ona już bardzo dobrze rozumie niemiecki.)

Kiedy używamy czasu przeszłego Präteritum?

• w tekstach narracyjnych, w literaturze oraz w monologach
  
• bardzo często z czasownikami sein (być), haben (mieć) oraz czasownikami modalnymi

Jak tworzymy Präteritum?

Präteritum, w przeciwieństwie do czasu przeszłego Perfekt, tworzymy za pomocą tylko jednego czasownika z odpowiednią końcówką, przy czym poszczególne grupy czasowników rządzą się różnymi regułami:

• Czasowniki sein i haben
• Czasowniki słabe (regularne) (np. sagen, fragen, …)
• Czasowniki mocne (nieregularne) (np. bleiben, essen, …)
• Czasowniki modalne (czyli czasowniki kann, müssen, wollen, sollen, dürfen, mögen)
• Czasowniki mieszane

Czas przeszły Präteritum czasowników słabych tworzymy poprzez dodanie do tematu czasownika końcówki -te oraz odpowiednich końcówek osobowych. Np.

Czasownik sagen (powiedzieć/mówić):

Podczas tworzenia czasu przeszłego Präteritum czasowników mocnych (nieregularnych) dochodzi do zmiany samogłoski w temacie. Np.

Czasownik sprechen (mówić):

Zauważ, że w pierwszej i trzeciej osobie liczby pojedynczej nie dodajemy końcówki. Listę czasowników mocnych i ich form w czasie przeszłym znajdziesz na przykład tutaj.

Czas przeszły Präteritum czasowników modalnych w pierwszej osobie:

Odmiana przez pozostałe osoby na przykładzie czasownika können:

W przypadku czasowników złożonych zmienia się samogłoska tematyczna. Jednocześnie czasowniki te mają takie same końcówki jak czasowniki regularne. Np.

Czasownik kennen (znać):

Jak wyrażamy przyszłość w języku niemieckim?

Czas teraźniejszy + przysłówek czasu

O przyszłości w języku niemieckim najczęściej mówi się za pomocą czasu teraźniejszego (Präsens). Używamy go, gdy mówimy o wydarzeniach zaplanowanych lub gdy z kontekstu wynika, że chodzi o przyszłość.

• Morgen fahre ich nach Wien. (Jutro jadę do Wiednia.)
• Am Abend koche ich eine Tomatensuppe. (Wieczorem ugotuję zupę pomidorową.)

Futur I: czasownik posiłkowy werden + bezokolicznik

Odmiana czasownika posiłkowego werden:

Czasu Futur I używamy, kiedy mówimy o:

• przyszłych wydarzeniach (zwłaszcza wtedy, gdy chcemy podkreślić przyszłość lub nie podajemy określenia czasu): Ich werde dich anrufen. (Zadzwonię do ciebie.)
• prognozach: Bald wird die Sonne endlich wieder scheinen. (Już niedługo znów zaświeci słońce.)
• przypuszczeniach i domysłach: Sie wird wohl zu Hause sein. (Prawdopodobnie jest w domu.)
• poleceniach, nakazaniach i ostrzeżeniach: Du wirst dein Zimmer aufräumen! (Posprzątasz swój pokój!)

Tworzenie trybu przypuszczającego przy użyciu czasownika werden wymaga użycia odpowiedniej formy trybu przypuszczającego czasownika werden oraz czasownika głównego w bezokoliczniku.

Przykład:

Ich würde gern um die Welt reisen. (Chciałbym podróżować dookoła świata.)

Tryb warunkowy czasowników modalnych

Przykłady:

• Könntest du bitte am Abend zu mir kommen? (Mógłbyś przyjść do mnie wieczorem?)
  
• Du solltest mehr lernen. (Powinieneś więcej się uczyć.)
  
• Christina möchte in Zukunft im Ausland arbeiten. (Christina chciałaby w przyszłości pracować za granicą.)

Formy trybu przypuszczającego czasowników sein i haben:

Przykłady:

• Ich hätte gern mehr Zeit zum Deutschlernen. (Chciałbym mieć więcej czasu na naukę niemieckiego.)
  
• Julia wäre jetzt gern am Meer. (Julia chciałaby teraz być nad morzem.)

W języku niemieckim tryb rozkazujący możemy utworzyć tylko dla niektórych osób::

• du (ty) – gdy zwracam się do jednej osoby, z którą jestem na „ty”

• wir (my) – gdy zwracamy się do grupy, której jesteśmy częścią (rzadko używane)

• ihr (wy) – gdy zwracam się do kilku osób, z którymi jestem na „ty”

• Sie (Pan, Pani, Państwo) – gdy zwracamy się do jednej lub kilku osób (forma grzecznościowa)

Czasowniki regularne oraz czasowniki haben i sein

Czasowniki nieregularne

1. Czasowniki mocne, w których w 2. i 3. osobie liczby pojedynczej czasu teraźniejszego występuje przegłos ä, tracą go w trybie rozkazującym.

fahren: du fährst → Fahr(e)!
laufen: du läufst → Lauf(e)!

2. W czasownikach mocnych, w których w 2. i 3. osobie liczby pojedynczej czasu teraźniejszego samogłoska tematyczna zmienia się z e na ie/i, zmiana ta zostaje zachowana w trybie rozkazującym.

sehen: du siehst → Sieh(e)!
lesen: du liest → Lies(e)!

Szyk wyrazów

W zdaniu rozkazującym w języku niemieckim czasownik, podobnie jak w języku polskim, stoi na początku zdania.

• Komm morgen zu mir! (Przyjdź jutro do mnie!)

Szyk wyrazów w zdaniu rozkazującym możesz przećwiczyć w tym ćwiczeniu.

Liczebniki porządkowe 1-19 zakończone na -te:

• der erste (pierwszy)
  

• der zweite (drugi)
  

• der dritte (trzeci)
  

• der vierte (czwarty)
  

• der fünfte (piąty)

• der neunzehnte (dziewiętnasty)

Liczebniki 20-100 zakońzone na -ste:

• der zwanzigste (dwudziesty)

• der einundzwanzigste (dwudziesty pierwszy)
  

• der zweiundzwanzigste (dwudziesty drugi)
  

• der dreiundzwanzigste (dwudziesty trzeci)
  

• der vierundzwanzigste (dwudziesty czwarty)

• der neunundneunzigste (dziewięćdziesiąty dziewiąty)
  

• der hundertste (setny)
  

• der zweihunderte (dwusetny)
  

• der dreihunderte (trzechsetny)
  

• der vierhunderte (czterechsetny)
  

• der fünfhunderte (pięćsetny)

• der tausendste (tysięczny)

Liczebniki porządkowe odmieniają się tak samo jak przymiotniki po rodzajniku określonym.

Daty

W języku niemieckim daty zapisujemy w formie przyimek am + liczebnik porządkowy:

• am vierundzwanzigsten Mai (dwudziestego czwartego maja)
  
• der vierte November (czwartego listopada)

Spójniki denn, weil, deshalb i darum służą do wyrażania związku przyczynowo-skutkowego. Denn i weil wprowadzają przyczynę, natomiast deshalb i darum skutek. Różnią się także szykiem wyrazów w zdaniu.

Spójnik denn

Denn (gdyż, ponieważ) – po spójniku obowiązuje szyk prosty: najpierw podmiot, potem orzeczenie.

Peter joggt jeden Tag, denn er mag es. (Peter codziennie biega, gdyż to lubi.)

Spójnik weil

Weil (ponieważ, dlatego że) – po spójniku obowiązuje szyk zdania podrzędnego: najpierw podmiot, następnie pozostałe części zdania, a orzeczenie znajduje się na końcu zdania.

Peter geht jeden Tag joggen, weil er das mag. (Peter codziennie chodzi biegać, ponieważ to lubi.)

Spójniki darum, deshalb

Deshalb, darum (dlatego) – po spójnikach obowiązuje szyk przestawny: najpierw orzeczenie, potem podmiot.

Peter mag Joggen, deshalb joggt er jeden Tag. (Peter lubi biegać, dlatego codziennie biega.)

Spójniki als i wenn tłumaczymy jako „kiedy“ lub „jak“, ale jest między nimi istotna różnica: używamy ich w różnych sytuacjach czasowych.

Spójnik als

Spójnika als używamy, kiedy mówimy o jednorazowej sytuacji w przeszłości. Np.:

Als ich ein Kind war, spielte ich gerne mit Autos. (Kiedy byłem dzieckiem, lubiłem bawić się samochodzikami.)

Als ich ein Kind war… – chodzi o jeden konkretny moment lub okres w przeszłości (dzieciństwo), który już się nie powtórzy. Podobnie:

Als ich 18 Jahre alt war… (Kiedy miałam 18 lat…)
Als sie klein war… (Kiedy byłam mała…)

Spojnik wenn

Spójnika wenn używamy, kiedy mówimy o czynnościach lub wydarzeniach powtarzających się (również w czasie przeszłym) oraz w czasie teraźniejszym i przyszłym. Np.:

Spójnika wenn używamy również w zdaniach warunkowych.

Wskazówka! Słowa takie jak jedes Mal (za każdym razem), immer (zawsze) sugerują, że chodzi o czynności powtarzalne → wówczas używamy wenn.

Tzw. W-Fragen to pytania szczegółowe (otwarte), czyli takie, na które nie można odpowiedzieć „tak” albo „nie”. Rozpoczynają się od zaimków pytających, po których występuje czasownik. (W języku niemieckim w pytaniach czasownik zawsze stoi na drugim miejscu.)

W języku niemieckim wszystkie zaimki pytające rozpoczynają się na literę w (np. wer, was, wo, wann), stąd nazwa W-Fragen.

Przykłady:

Wer bist du? (Kim jesteś?)
Wo wohnt deine Cousine? (Gdzie mieszka twoja kuzynka?)
Wann können wir beginnen? (Kiedy możecie zacząć?)
Was hast du gestern gemacht? (Co robiłeś wczoraj?)

Czasami częścią wyrażenia pytającego jest przyimek, który wówczas stoi bezpośrednio przed zaimkiem pytającym.

Przykłady:

Mit wem sprichst du? (Z kim rozmawiasz?)
Seit wann lernst du Deutsch? (Od kiedy uczysz się niemieckiego?)
In welchem Monat bist du geboren? (W jakim miesiącu się urodziłaś?)

W języku niemieckim wyróżniamy dwa rodzaje bezokoliczników: zależny i prosty.

Bezokolicznik zależny –⁠ z „zu” stosujemy, kiedy czasownik w zdaniu głównym odnosi się do czasownika w zdaniu pobocznym: Ich versuche, früher zu kommen.

Bezokolicznik prosty –⁠⁠ bez „zu” stosujemy:

• po czasownikach modalnych (müssen, können)
• po czasownikach bleiben, lassen, werden
• po czasownikach zmysłu (hören, sehen, fühlen)
• po czasownikach ruchu (fahren, gehen, kommen)

Zdania przydawkowe wprowadzamy za pomocą zaimków względnych, które łączą zdanie główne ze zdaniem pobocznym. Zaimki względne w języku niemieckim to: „der, die, das, die“. Na język polski tłumaczymy je jako „który, która, które, którzy“. W zdaniach przydawkowych czasownik znajduje się na końcu.

W języku niemieckim przeczenie można wyrazić na kilka różnych sposobów:

Uwaga! W przeciwieństwie do języka polskiego, w którym w jednym zdaniu może występować kilka zaprzeczeń (np. Nikt nigdy tam nie przyszedł), w języku niemieckim w jednym zdaniu może występować tylko jedno zaprzeczenie.